Pozwole sobie rowniez zauwazyc, ze blog ten sledze od prawie roku (od kiedy mialam mozliwosc i niezaprzeczalna przyjemnosc miec zajecia z autorką) i przez ten czas skomentowalam pojawiajace sie tu wpisy nie wiecej niz 10 razy, co mozna latwo sprawdzic. Skad zatem zarzut, iz wypowiadam sie „niemal zawsze”?

Pani Joanno,
wypowiada się Pani niemal na każdy temat.
Zawsze w ten sam sposób – reflektory na moje EGO.
Powinna więc Pani wiedzieć, że „odczucia” są ZAWSZE subiektywne.

Pozdrawiam

Znaczy sie, ludzie ciagle zachowuja „proporcje spraw”, nawet ci od marketingu :).

Bo kontrowersyjnosc tej reklamy nie polega na tym, ze mowi tym ze w tsunami zginelo wiecej ludzi niz w ataku 9/11, czy tez to, kiedy dana tragedia sie wydarzyla.

Nie ma tutaj tez nic do rzeczy naruszenie jakoby amerykanskich „mitow” (mowi o tym Michal).

Rzecz jest w tym, ze porownano dwie sprawy ktore sa nieporownywalne.

Otoz w tsunami ludzie gineli w wyniku kataklizmu. Kataklizmu, ktorego czlowiek (mimo calej techniki ktora dysponuje) nie potrafi jeszcze przwidziec ani tym bardziej mu zapobiec.

Natomiast w ataku 9/11 ludzie gineli w wyniku dzialan innych ludzi. I nawet gdyby zginal tam tylko jeden czlowiek, to tez bylaby zbrodnia.

I wracajac do reklamy. Jej kontrowersyjnosc to relatywizm. Umniejszenie zbrodni. I na to nie ma zgody.

I bardzo dobrze.

Dla mnie na korzyść tej kampanii przemawia właśnie ta notka. Rozumiem, że ma ona opisać oburzenie w USA. Ale argument, że żyje zbyt wielu ludzi, którzy stracili bliskich lub uszli z życiem nijak nie przystaje do rzeczywistości. Bo ilu ocalonych i ile ofiar największego w ostatnich latach tsunami wciąż żyje?

Nie o taką wartość tu chodzi, a o to, że odbrązawia się wydarzenie, które pod względem ekspozycji medialnej stanowi największą katastrofę. Nie pod względem liczby ofiar.

Oburzenie wywołuje większość reklam czy akcji licytujących się na tragedię – to oczywista oczywistość. Ale w tym przypadku nie skala i bliskość tragedii zdecydowała o szoku w USA. Tylko zbudowane przez media przeświadczenie, że nie ma nic ważniejszego i gorszego od 9/11. Cały świat był wtedy tak atakowany obrazami i symbolami, że mamy wpojoną skalę. Tymczasem mało kto może sobie wyobrazić skalę tsunami z amatorskich nagrań zrobionych komórką na wyspie w Indonezji.

Amerykanie mają po prostu żal, że ktoś tyka ich mitu. I nie o rodziny ofiar tu idzie, bo one również w przypadku ofiar wojny czy każdej innej tragedii, mogą (ba! mają) być poruszone takimi reklamami.

Obawiam się, że za 30-40 lat o falach tsunami będziemy słyszeć co tydzień w pogodzie jeżeli nie zrobimy teraz nic żeby klimat na Ziemi się poprawił. Tylko wtedy na takie akcje będzie już za późno. Dlatego chyba nawet lepiej, że wzbudza kontrowersje – im większe tym więcej ludzi może zastanowi się nad problemem globalnego kataklizmu klimatycznego. Więc nie przeliczałbym tego na unikalne kliknięcia jak Bartek.

Co do samej afery, to gdyby agencja była tak bardzo dumna ze swojego dzieła, to wiedząc co grozi im w konsekwencjach (a DDB nie jest głupie) nie wypuściłaby tego spotu dodając na koniec logo WWF tylko np. swoje, reklamując się jako agencja wrażliwa na zagrożenia jakie mogą płynąć z global warming.

@Joanna: ja również miałem takie wrażenie. Kiedy słuchałem reklamy bez dźwięku myślałem, że chodzi o jakąś organizację, która nawołuje do zabijania rekinów. Trochę to nieczytelne