Swoją drogą to mała ironia losu – dopiero co popełniłem mały tekst o wielkiej miłości do koloru różowego (http://www.maltreting.pl/index.php/2009/07/moj-ulubiony-kolor/), a tu taki numer… W różowej puszce była cola light, napój adresowany do kobiet (vide http://www.cocacola.com.pl/produkt_162.htm). Czyli nawet tak nobliwa i niemal ortodoksyjnie przywiązana do czerwieni marka jak Coca-cola ulega myśleniu typu „robimy kobiecą wersję naszego produktu, więc pomalujmy go na różowo.”

A na wspomnianym brandrepublic pojawił się ładny komentarz pod newsem, aż mi przykro, że nie mój: I heard the moon was made of green cheese and populated by mice. If so, how are these robots going to work on such a fragile surface?

I trochę faktów:
1. Średnica księżyca to 3474 km (1/4 ziemi). My widzimy księżyc jako mniej więcej monetę pięciozłotową na niebie. jeżeli cokolwiek chcielibyśmy tam umieścić to ewentualnie logo zamykające się w kwadracie lub kole, ale i tak grubość „kreski” musiałaby mieć dziesiątki kilometrów (ok 50km grubości, żeby cokolwiek zobaczyć). Nie mówię tu już o długości kreski – bo nie warto

2. Z ziemi widoczna jest tylko jedna strona księżyca ze względu na rotację synchroniczną (czyli ziemia i księżyc obracają się w tym samym tempie i widzimy zawsze tylko jedną stronę). Akurat ta część pokryta jest tzw „morzami księżycowymi” które z ziemi wyglądają jak plamy – czyli jeżeli w jakiś sposób ktoś już zrobiłby te kreski to i tak nie byłyby widoczne, bo to tak jakby narysować ołówkiem coś na szarym tle. Nie widać nic. (niewidoczna strona księżyca jest prawie pozbawiona mórz).

3. Koszty takiej akcji przekroczyłyby wszystkie dotąd przeprowadzone ekspedycje kosmiczne i byłyby kosmicznie kosmiczne. Totalnie nieefektywne.

4. Nie ma takiego patentu jak 61/150,054.

Zatem – to jeden wielki bullshit.