„W orkiestrze komunikacyjnej są różne instrumenty.”

Z wielką przyjemnością publikuję dziś bardzo interesujący wywiad z prezesem domu mediowego Universal McCann, Tadeuszem Żórawskim, który mówi o innowacyjnym planowaniu mediów, o przyszłości telewizji i sytuacji na rynku prasowym, o różnicach w odbiorze reklam w zależności od medium. Tadeusz Żórawski wyjaśnia także, dlaczego Internet wciąż wykorzystywany jest przede wszystkim tradycyjnie (=zasięgowo), dlaczego reklama stacji TV za pomocą zdjęcia studia i głównego prezentera to nie zawsze najlepszy pomysł i wreszcie – jakie pułapki zastawia na nas nasz własny umysł. Gorąco polecam.

Czytaj dalej…

Weirdo

Wybaczcie mi ten angielski tytuł, ale polskie słowo „dziwadło” nie oddaje w pełni tego, co mam na myśli, oglądając ostatnie filmy reklamowe Diesla. Zresztą, szczerze mówiąc, nie wiem nawet, czy one cokolwiek reklamują. Po raz pierwszy filmy te obejrzałam dwa tygodnie temu podczas spotkania Matiasa Palm-Jensena z jurorami konkursu KTR. Od tego czasu jakoś nie mogłam znaleźć odpowiedniej okazji, by się tym odkryciem z Wami podzielić. Wszystkie filmy są dla mnie obrzydliwe i wszystkie budzą we mnie skrajnie negatywne emocje. Nie wiem, co Diesel chciał zakomunikować za pomocą kiełbasianej pacynki, kobiety kąpiącej się w wannie pełnej włosów czy wreszcie grupy ludzi w czarnych workach na głowach, rozebranych do bielizny i zmuszonych do tańczenia w jakiejś piwnicy. Czy to jest kierunek, którym teraz będą podążać luksusowe marki (vide: Ray Ban i krowa rodząca człowieka)? Czy kreatywność polega na obrzydzeniu i strachu? (osoby biorące udział w nagraniu spotu Dance Party były autentycznie przerażone – nie dziwię się zupełnie). I wreszcie – jaki jest cel tego typu działań? Niestety, nie umiem znaleźć rozsądnej odpowiedzi na żadne z tych pytań. Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to to, że Diesel chciał zwrócić uwagę (czyją? – BTW) za wszelką cenę.

Czytaj dalej…

« Poprzednia strona