1. To nie flashmob imitował reklamę, a reklama imitowała flashmoby. I to też niezbyt – nawiązywała tylko do masowości, miejsca typowego dla takich akcji i wartości rozrywkowej dla obserwujących (w końcu po to są flashmoby – żeby zadziwiać i zabawiać, względnie irytować, jak najwięcej ludzi).

Idea flashmobu opiera się na tym, że spotykają się nieznające siebie osoby, a łączy je wyłącznie premedytacja i wiedza na temat tego, co mają robić. Tymczasem konstrukcja reklamy ma wskazywać, że mamy do czynienia z wirusem, który pochłania coraz więcej ludzi, którzy początkowo są „niby” obserwatorami. I z tego co widać na klipie, wciągnęli też osoby, które nie miały pojęcia, co się dzieje – choć niewiele, bo układ nie był łatwy (no tak, ale efektowny bardzo, w końcu to reklama). Flashmoby działają odwrotnie – o ich celu i przebiegu wiedzą tylko wtajemniczeni, osoby postronne się nie włączają, są tylko zabawiane.

Flashmoby na tym dworcu odbywały się wcześniej – duuuużo wcześniej (nie zdziwiłbym się, gdyby wyszła jakaś dekada). Liverpool street to chyba miejsce kultowe dla miłośników tego typu zabaw. Oczywiście dlatego, że konstrukcja dworca jest idealna – daje świetną ekspozycję uczestników i gwarantuje olbrzymią jak na flashmoby widownię dzięki przewijającym się masom ludzi – nie bez powodu wybrało go T-Mobile.

2. Silent rave/disco to stosunkowo stary rodzaj flashmobu i nie ma w swoim charakterze nic wspólnego z widowiskiem z reklamy. Dlatego artykuły na Telegraphie i CNN są, delikatnie mówiąc, słabiutkie – bardzo tendencyjne i grubymi nićmi przyszyte do tezy, że to T-Mobile jest odpowiedzialne za całe zamieszanie. A tymczasem T-Mobile „jedynie” (choć niezaprzeczalnie) doprowadziło do monstrualnych rozmiarów samej akcji.

Tak to wygląda po mojemu. Nawiasem mówiąc, żyłem w naiwnym przekonaniu, że takim tytułom jak Telegraph nie przystoi wrzucać do tekstów bezwartościowych informacyjnie opinii ludzi z facebooka…

uff, i tyla.