Komentarze do: Bohaterowie YouTube w SouthParku, czyli kilka słów o marketingu wirusowym

Autor: Natalia Hatalska

Natalia Hatalska — Wed, 16 Apr 2008 19:39:37 +0000

Ela – nie wiedziałam, że w trakcie kampanii WassUp spadła sprzedaż Budweisera. Hm. To ciekawe. Być może były też inne czynniki, które wpłynęły na kiepski wynik sprzedażowy (w przypadku piwa – wystarczy czasem tak „prozaiczny” czynnik, jak np. brzydka pogoda i sprzedaż „leci”).
Jeżeli chodzi o niestandardowe formy komunikacji marketingowej to z mierzeniem ich skuteczności jest ogólnie większy problem. Nie do końca w ogóle wierzę, że tego typu działania reklamowe mają bezpośrednie przełożenie na sprzedaż. Oznaczałoby to bowiem, że spełniają one głównie cele krótkoterminowe. A moim zdaniem niestandardowe działania reklamowe spełniają przede wszystkim cele długoterminowe, czyli np. służą budowaniu świadomości marki. To z kolei wpisuje się w tzw. zasadę „mere exposure” Zajonca. Chodzi w niej o to, że im częściej widzimy/ słyszymy daną nazwę marki, tym bardziej tę markę lubimy. BTW: zasada mere exposure to najlepiej chyba udowodniona zasada w marketingu; wynika z niej m.in. to, że marki, które mają wyższą świadomość wśród konkretnej grupy docelowej, są także lepiej oceniane – mimo że obiektywnie mogą być np. gorsze jakościowo – niż marki, których świadomość wśród TG jest niższa. Z kolei to, co jest lepiej oceniane jest też częściej wybierane, i koło się zamyka tyle że w dłuższym okresie.
Dlatego ja osobiście bardziej wierzę w cele długo- niż krótkoterminowe, choć te ostatnie są na pewno bardzo przyjemne, bo od razu widzimy, jaki efekt przyniosły nasze działania i jak efektywnie został „skonsumowany” marketingowy budżet :).

Autor: Ela

Ela — Wed, 16 Apr 2008 19:14:00 +0000

Hej! Witam serdecznie :-)
Ja z kolei chcialabym poruszyć jeszcze inny aspekt popularnych dzis „virali” (i nie tylko). Wspomniany tu: „WassUp” Budweisera… czy wiecie, że podczas tej kampanii udział w rynku tegoż trunku w USA spadł o 1.5 – 2.5 %, a sprzedaż aż o 8.3% (był to największy spadek obrotów, które firma zarejestrowała od 1994 rok)? Zatem, co tak naprawdę marketingowcy mają na mysli mówiąc o sukcesie virala (czy innych działań marketingowych)? Czy to nie jest tak, że popadamy w samozachwyt z powodu, powiedzmy, nietuzinkowego pomysłu, … czy jak w tym przypadku „milionowej” ogladalnosci w necie? Niedaleko by szukać polskiego przykładu: reklam Plusa i kabaretu „Mumio”. Ja sama uwielbiałam zarowno WassUp Budweisera, jak i kabaret „Mumio” – nie mniej jednak ogladałam je dla samej przyjemności ogladania. Sztuka, dla sztuki … Czy o to w marketingu chodzi? Czy czasami my marketingowcy nie zapominamy, co jest naszymm celem? Chetnie usłyszę Wasze zdanie na ten temat ;-)

Autor: Natalia Hatalska

Natalia Hatalska — Mon, 14 Apr 2008 23:26:12 +0000

@nalewki
Witam serdecznie i cieszę się, że poruszył Pan ten temat. Ostatnio, bardzo podobną dyskusję miałam z jednym z moich prof. na AE. Podczas prezentacji, na której pokazywałam, w jakich niestandardowych/ niesamowitych miejscach można umieścić reklamę, prof. zwrócił uwagę, że takie podejście promuje konsumpcyjny styl życia i naraża człowieka na atak komunikatów, których nie chce. Ale tak naprawdę jedynie niestandardowe formy komunikacji są formą reklamy, która nam nie przeszkadza. Proszę zauważyć, że telewizję lub prasę oglądamy/ czytamy w poszukiwaniu treści informacyjnych lub rozrywkowych. W trakcie tych treści emitowana jest reklama, która nie zawsze nas interesuje (np. widzimy reklamę samochodu, a wcale nie mamy zamiaru go kupić). Niestandardowe formy komunikacji docierają do nas najczęściej, kiedy nic innego nie robimy (stoimy w korku, jedziemy tramwajem) – i w związku z tym nam nie przeszkadzają. Dodatkowo, niestandardowe formy komunikacji są kreatywne i wchodzą w interakcję z użytkownikiem. Często powodują, że użytkownik na ich widok się uśmiecha lub mają one dla niego taką wartość, że użytkownik SAM przesyła je dalej – swoim znajomym/ bliskim.
Myślenie marketingowe jest więc dla mnie właśnie takim sposobem poszukiwania miejsc i sytuacji, w których mogłabym zamieścić komunikat dotyczący mojego produktu – ale tak, by użytkownik-konsument nie poczuł się “molestowany”.
Pozdrawiam serdecznie, Natalia

Autor: nalewki

nalewki — Mon, 14 Apr 2008 21:02:22 +0000

rozmowa Państwa utwierdza mnie w opinii, ze niektore osoby owładnięte są jakąś formą obsesji maketingowej. polega to na sposobie myślenia nastawionego na bezustanne szukanie okazji do „wciskania marketingowego kitu” w każdej z możliwych form życia, nawet tam gdzie nikt nie życzy sobie waszej obecności. czy to nie kojarzy się Państwu z nachalnym, nieproszonym gościem, którego zachowanie wywołuje niechęć? ciekawi mnie taka „marketingowa mentalność”. czy mogą Państwo powiedzieć co sprawia, że tak postępujecie?

Autor: Natalia Hatalska

Natalia Hatalska — Mon, 14 Apr 2008 19:25:05 +0000

Ford Ka Evil Twin? :) Ja osobiście bardziej zapamiętałam jednak tę z gołębiem.
BTW – mam wrażenie, że „zapominanie o brandingu” to ogólnie cecha charakterystyczna dla niestandardowych działań komunikacyjnych, niestety. Marketerzy czasami „fiksują się” tak bardzo na pomyśle, że robią ambient dla samego ambientu, zapominając, że niestandardy to działanie przede wszystkim marketingowe i jako takie powinno mieć przynajmniej „jakiś” efekt.

Autor: Mediafun

Mediafun — Sun, 13 Apr 2008 22:10:38 +0000

To ja tylko uzupełniając „przepis na virala” dodam tylko, że na końcu każdej z takich produkcji najistotniejszą rzeczą jest efekt którego oczekuje marketer/firma (wejście na stronę, wzrost zapytań w google, budowanie świadomości marki czy ostatecznie wzrost sprzedaży). Często się o tym zapomina, i tak powstaje wiele mniej lub bardziej śmiesznych produkcji, ludzie je przesyłają, oglądają miliony razy ale nie kojarzą z konkretną marką – i to niestety jest kiepski viral. Jednym z przykładów jest filmik, gdzie szyberdach obcina głowę kotkowi… film wzbudził wiele kontrowersji (przy okazji jeszcze skierował dyskusje w inną stronę), ludzie go sobie przesyłali, ale w badaniach wyszło że niewielu ludzi kojarzyło ten film z konkretną marką (chyba wspominał o tym David Balter w książe „Poczta pantoflowa…”. Specjalnie nie podawałem marki samochodu… kojarzycie jaka to była firma?